ای انسان به چه چیز خود تکبر می کنی؟‏ 💠


نخست «نطفه» بى‌ارزشى بودید، چیزى نگذشت که شما را به صورت «علقه» و از آن پس به صورت «مضغه» در آورد، سپس شکل و اندام انسانى به شما داد، بعد لباس حیات در اندام شما پوشانید، و به شما روح و حس و حرکت داد، همین گونه مراحل مختلف جنینى را یکى پس از دیگرى پشت سر نهادید، تا به صورت انسانى کامل از مادر متولد شدید، باز اطوار حیات و اشکال مختلف زندگى ادامه یافت، شما همیشه تحت ربوبیت او قرار دارید، و دائماً نو مى ‌شوید، و آفرینش جدیدى مى ‌یابید، چگونه در برابر آستان با عظمت خالق خود سر تعظیم فرود نمى‌آورید؟


قَالَ قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام:

«عَجِبْتُ لِابْنِ آدَمَ أَوَّلُهُ‏ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِیفَةٌ وَ هُوَ قَائِمٌ بَیْنَهُمَا وِعَاءً لِلْغَائِطِ ثُمَّ یَتَکَبَّر»


از فرزند آدم در شگفتم، ابتدایش نطفه و پایانش مردارى بدبو، و بین ابتدا و پایانش ظرف نجاست است، آنگاه تکبر مى ورزد!

📚 وسائل الشیعة/ج‏1/ص 334



برگرفته شده از computerkey.blog.ir